Mensaje en una botella

O seguinte relato breve foi presentado a un concurso literario no día de hoxe. Trátase du certame que organiza a web: www.turismodevino.com

Mensaje en una botella

La policía encontró el cuerpo tumbado en la bodega. No había marcas de violencia a primera vista. A escasos centímetros estaba un hueco donde, horas antes, descansaba una botella legendaria. El inspector de pelo cano se quito las gafas, sacó una pequeña grabadora y habló a los presentes:
-Caballeros, -dijo aspirando circunspecto- aquí huele a vino.
La más pequeña de las tres hermanas, que no tendría más de 5 años, estuvo plenamente de acuerdo con tan sabia apreciación. Los demás agentes no hicieron el más mínimo comentario y procuraron no mirarse entre ellos siquiera. El silencio de la bodega era turbador y una sensación de frío sobrecogió a la hermana mayor que, muy seria y desafiante, instó a los presentes a explicar todo aquel despliegue.
La niña pequeña siguió curioseando aquí y allá e incluso se atrevió a girar una de las botellas. El roce del cristal con el barro cocido alertó al inspector:
-Escucha pequeña, -trató de aleccionar- no debes hacer eso, estos vinos son muy delicados y puedes estropearlos si los mueves.
-Pero mi papá lo hace muchas veces –respondió en plan sabiondo-
La hermana mayor parecía incómoda:
-Porque papá sabe cuándo hay que hacerlo. No molestes a estos señores… ¡y no toques nada!
Cuando sonó el teléfono de uno de los agentes, con una música chillona y hortera, el inspector empezó a perder la paciencia. Ni siquiera tuvo que decir nada. El agente hizo un gesto de gran lamentación y apagó nervioso el móvil.
Tras una tensa y larga pausa el inspector hizo otra aclaración tras poner en marcha la grabadora:
-Señoritas, -dijo mirando al cuerpo tumbado en la bodega- ese hombre… no es su padre.
-Claro que no, -dijo la niña- papá está en el salón muy enfadado porque alguien se bebió un vino o algo así.
El inspector enarcó una ceja:
-Ajajá! –exclamó mientras señalaba enérgicamente el único hueco del botellero.
De la pequeña surgió una risita nerviosa y parecía estar disfrutando de lo lindo con todo aquello.
-Mire señor inspector, -dijo la hermana mayor- quiero que sepa…
-¡Shhhhh! Silencio señoritas, deberían saber que es inútil distraer a un funcionario de la policía. Antes o después averiguaré toda la verdad.
-No inspector, no lo hará si no escucha lo que tengo que decir –contestó enfadada.
El inspector se volvió hacia ella:
-Diga lo que tenga que decir, señorita, y hágalo de una forma clara y escueta.
La hermana mayor se acomodó el chal por encima de los hombros con un escalofrío:
-El chico que está ahí tumbado es el novio de Adela.
-Ajajá! –Dijo señalando a la mediana de las hermanas.
El inspector se dispuso a grabar de nuevo pero la hermana mayor continuó:
-Martín no está muerto inspector…
-¡Por supuesto que no! –contestó el inspector con desdén- pero está borracho como una rata.
-¿Como una rata borracha? – preguntó la niña con los ojos como platos.
El inspector extendió sus dedos índice y corazón entre las telarañas del hueco vacío y extrajo un papel mugriento que desenrolló con sumo cuidado.
De pronto, un grito de Adela heló la sangre de los allí presentes:
-¡Nooooooo!

A Serpe (10 de xullo de 2009)

A serpe (10 de xullo de 2009)


Uns rapaces están a pescar pola zona de Toralla, na hora do solpor. Un deles empeza a recoller o aparello como se tivese collido algo moi pesado e cando consigue achegalo ás rochas podo ver que se trata dunha nasa grande cunha serpe de grandes dimensións enrolada dentro. Pregúntome que carallo fai unha serpe dese tipo nas augas da ría... A serpe despreguízase e comeza a deslizarse mansamente por entre as herbas. Eu non teño medo pero a observo a certa distancia por se acaso. A serpe comeza a ascender pola muralla dunha especie de fortaleza así que eu dou un rodeo e quero chegar arriba antes cá ela porque sinto un certo desacougo co feito de perdela de vista cando ela chegue arriba. Cando chego non a vexo por sitio ningún. Un sms recén chegado espértame. Di así: “Avísame cuando estés operativo. Déjame una perdida y te llamo. Bicos”

Sereas na bruma

A bruma fóra é máis mesta cá nunca. A cada pouco brúan as sirenas dos barcos na ría. A través das grandes ventás do apartamento apenas se distinguen as luces das farolas. Foi un día de calor este primeiro de xuño pero a medida que avanzou a tarde o neboeiro foi entrando implacable e a noite quedou fresca. O brúar das sirenas asemellan monstros mariños. Están aí fóra arrodeados de auga que nin se quera poden ver. Non sei se están a desprazarse moi amodo ou se están fondeados, agardando que mañá haxa mellor visión, e simplemente avisan para que outros monstros non os aborden. Algo ten esa borraxeira que me incita a escribir. Unha semana máis e terei 38.

Recapitulemos: varón, parado, pai solteiro sen compromiso (a día de hoxe) e cunha filla pequena cuxa custodia ten a nai.

Teño que decir que aí fóra están as sirenas pero tamén as sereas. E menos mal.

Conste que non fumo

Agora mesmo estou aquí sentado diante da pantalla do portátil e nin se quera sei que vou escribir.



Teño cousas que dicir pero... penso que a miña preguiza me dificulta escribir. Se as escribise sería mellor para min. Disque, cando tes problemas, é bo contalos porque deste xeito tes que ordealos na túa mente e darlles nomes. Tes que tentar explicarte para que o teu interlocutor poida facerse unha idea do que lle estás a falar. Así podes conseguir entender mellor os teus propios problemas.



Ademais, cando lle contas os teus problemas á xente tamén corres o risco de que che conten os seus, co cal, decátaste de que todo o mundo ten os seus problemas. Os Mono Sapiens somos así. Todos temos problemas. De feito, necesitámolos, ou iso parece, a xulgar por como nos empeñamos en telos.



O maior problema, é cando tes un problema que tes claro que non necesitas. Ou, polo menos, iso pensas. Poida que a Vida, ou Deus, ou o Demo, ou o que Sexa... pense que si os necesitas. E por iso chos proporciona. Como unha máquina expendedora:



"Su problema, gracias"

Os últimos serán os primeiros

Penso que é na Biblia, (o maior best seller de tódolos tempos), donde pon que "os últimos serán os primeiros".

Polo menos, no meu sorteo foi así. Gañou o número 9 (correspondente a Senda).

Por favor, ponte en contacto comigo: quenindiola@hotmail.com para que arranxemos o tema.

Noraboa!

Sorteo entre blogueiros

Seguindo a invitación de Chousa de Alcandra eu tamén sortearei algo da bisbarra que me corresponde censualmente. O concello co clima máis guai de Galicia: Señoras e señores...

O Rosal!

Aquí hai de todo e de moi boa calidade pero supoño que o máis típico, ademais dos mirabeles, sollas, lampreas, meixón, percebes (Si, querido lector, o concello do Rosal está bañado polo pai Miño pero tamén polo Océano Atlántico), tomates, cilantro, etc. é o viño. Así que...

...Quenindiola sortea viño do Rosal.

Eleccións

Tratarei de ser breve aínda que máis por non amargarme que por outra cousa. Supoño que non o conseguirei.

Resulta que hai eleccións en Galicia ou Galiza, ou como vos pete chamarlle á nosa Terra. Limitareime a ghomitar pensamentos sen orde de tipo ningún:

- Non aturo que se utilice a nosa fala como arma política. Por certo, aínda non escoitei a un só político falar ben en galego. Se non son capaces nin diso cómo van ser quen de lexislar, gobernar, etc?

- Por qué nunca se fala da porcentaxe do voto en branco? Eu teño amigos/as xornalistas. Por favor, falade do voto en branco. Quero saber cómo é de grande ese queixiño o día despois das eleccións.

- Sempre din que a abstención é de incultos, desencantados, preguiceiros ou inadaptados pero, algunha vez fixestes a comparación entre o xeito de gobernar na Idade Media, ou nunha dictadura ou na democracia? É exactamente igual, só que agora nos dan a elixir entre 3 iguais. Supoño que moita xente non vota porque sinxelamente non cre neste sistema democrático pero non porque non sexan democráticos.

- E qué me decides dos afiliados e/ou simpatizantes? Pero... tanto se aburre a xente? Pero cómo se pode ser afiliado ou "siareiro" dun partido político nos tempos actuais? O caso é que esta xente vota a ese partido tanto se o fan mal coma se o fan moi mal. Demo! eu sempre funvos do Celta e seguirei a se-lo por moi impresentables que sexan os xogadores-adestradores-xuntas directivas, pero unha cousa é un "pseudo espectáculo-deporte" coma o fútbol e outra cousa son os partidos políticos. Podo entender que alguén sexa do Ourense, do Pontevedra, do Lugo, do Compos, do Racing de Ferrol ou mesmo do Deportivo (Curuñistas... non vos enfadar, eh? que isto era broma), pero ser do PSOE? PP? BNG? E ollo, que digo "ser do", non "votar ó". A non ser, claro, que esperen beneficios dalgún tipo unha vez que "o seu" partido político acade algunha parcela de poder.

-As campañas electorais son noxentas por moitos motivos: Bérrannos coma se fósemos chusma, emporcallan as rúas, despilfarran tantos cartos que nin o podemos imaxinar, destrúese bosque, monopolizan os informativos pero, sobretodo, hai algo que me preocupa. Moito. De dónde sacan os cartos? Por qué hai empresarios que sufragan as campañas electorais dos partidos? Supoño que ninguén pensará que o fan desinteresadamente.

-As campañas electorais deberían estar sinxelamente prohibidas. Queredes democracia? Moi ben: Día tal haberá eleccións. Os diversos partidos políticos poñerán á disposición de todo o que o desexe, o seu programa electoral na internet e mesmo algún día, na prensa, na radio ou na TV. Iso si, coa mesma extensión e duración para tódolos partidos. Nada de fotos de políticos. Nada de carteis, nada de mítins. Pero por cómo pode ser que nos tomen o pelo deste xeito?

E todo iso do voto útil e o inútil? pero serán fillos de Satanás!

E qué é iso dos medios de comunicación "cercanos" a tal ou cal partido? Aaaaaaarrrrrrrrrg!

Seguro que me deixo máis bilis por ghomitar pero non podo amargarvos máis.

Que cada quen faga o que pensa que debe facer. Pola miña parte morrerei tranquilo sabendo que nunca colaborei con empoltronar a chupóptero ningún.

Pero qué engano máis terrible e triste, as eleccións.

En efecto, nin fun breve nin evitei amargarme.