jueves 1 de octubre de 2009

Mensaje en una botella

O seguinte relato breve foi presentado a un concurso literario no día de hoxe. Trátase du certame que organiza a web: www.turismodevino.com

Mensaje en una botella

La policía encontró el cuerpo tumbado en la bodega. No había marcas de violencia a primera vista. A escasos centímetros estaba un hueco donde, horas antes, descansaba una botella legendaria. El inspector de pelo cano se quito las gafas, sacó una pequeña grabadora y habló a los presentes:
-Caballeros, -dijo aspirando circunspecto- aquí huele a vino.
La más pequeña de las tres hermanas, que no tendría más de 5 años, estuvo plenamente de acuerdo con tan sabia apreciación. Los demás agentes no hicieron el más mínimo comentario y procuraron no mirarse entre ellos siquiera. El silencio de la bodega era turbador y una sensación de frío sobrecogió a la hermana mayor que, muy seria y desafiante, instó a los presentes a explicar todo aquel despliegue.
La niña pequeña siguió curioseando aquí y allá e incluso se atrevió a girar una de las botellas. El roce del cristal con el barro cocido alertó al inspector:
-Escucha pequeña, -trató de aleccionar- no debes hacer eso, estos vinos son muy delicados y puedes estropearlos si los mueves.
-Pero mi papá lo hace muchas veces –respondió en plan sabiondo-
La hermana mayor parecía incómoda:
-Porque papá sabe cuándo hay que hacerlo. No molestes a estos señores… ¡y no toques nada!
Cuando sonó el teléfono de uno de los agentes, con una música chillona y hortera, el inspector empezó a perder la paciencia. Ni siquiera tuvo que decir nada. El agente hizo un gesto de gran lamentación y apagó nervioso el móvil.
Tras una tensa y larga pausa el inspector hizo otra aclaración tras poner en marcha la grabadora:
-Señoritas, -dijo mirando al cuerpo tumbado en la bodega- ese hombre… no es su padre.
-Claro que no, -dijo la niña- papá está en el salón muy enfadado porque alguien se bebió un vino o algo así.
El inspector enarcó una ceja:
-Ajajá! –exclamó mientras señalaba enérgicamente el único hueco del botellero.
De la pequeña surgió una risita nerviosa y parecía estar disfrutando de lo lindo con todo aquello.
-Mire señor inspector, -dijo la hermana mayor- quiero que sepa…
-¡Shhhhh! Silencio señoritas, deberían saber que es inútil distraer a un funcionario de la policía. Antes o después averiguaré toda la verdad.
-No inspector, no lo hará si no escucha lo que tengo que decir –contestó enfadada.
El inspector se volvió hacia ella:
-Diga lo que tenga que decir, señorita, y hágalo de una forma clara y escueta.
La hermana mayor se acomodó el chal por encima de los hombros con un escalofrío:
-El chico que está ahí tumbado es el novio de Adela.
-Ajajá! –Dijo señalando a la mediana de las hermanas.
El inspector se dispuso a grabar de nuevo pero la hermana mayor continuó:
-Martín no está muerto inspector…
-¡Por supuesto que no! –contestó el inspector con desdén- pero está borracho como una rata.
-¿Como una rata borracha? – preguntó la niña con los ojos como platos.
El inspector extendió sus dedos índice y corazón entre las telarañas del hueco vacío y extrajo un papel mugriento que desenrolló con sumo cuidado.
De pronto, un grito de Adela heló la sangre de los allí presentes:
-¡Nooooooo!

viernes 10 de julio de 2009

A Serpe (10 de xullo de 2009)


A serpe (10 de xullo de 2009)


Uns rapaces están a pescar pola zona de Toralla, na hora do solpor. Un deles empeza a recoller o aparello como se tivese collido algo moi pesado e cando consigue achegalo ás rochas podo ver que se trata dunha nasa grande cunha serpe de grandes dimensións enrolada dentro. Pregúntome que carallo fai unha serpe dese tipo nas augas da ría... A serpe despreguízase e comeza a deslizarse mansamente por entre as herbas. Eu non teño medo pero a observo a certa distancia por se acaso. A serpe comeza a ascender pola muralla dunha especie de fortaleza así que eu dou un rodeo e quero chegar arriba antes cá ela porque sinto un certo desacougo co feito de perdela de vista cando ela chegue arriba. Cando chego non a vexo por sitio ningún. Un sms recén chegado espértame. Di así: “Avísame cuando estés operativo. Déjame una perdida y te llamo. Bicos”

jueves 25 de junio de 2009

Metal "Heavy" (ou sexa, pesado)

Hoxe recibín un email pedindo a miña colaboración para facer circular un manifesto en axuda ó sector do Metal de Vigo. En fin... non puiden responder outra cousa que isto que segue, e asegúrovos que me contiven bastante (omito o nome da persoa que me envía o email por respecto á súa intimidade):

Aínda que estou a favor do dereito á folga de calquera traballador, desaprobo totalmente que corten rúas e interfiran na vida diaria do resto de vigueses. Cando eu tiven calquera problema cos meus xefes non llo fixen pagar a ningún outro cidadán. Por certo, levo 8 meses no paro sen ningún tipo de prestación porque sempre fun autónomo e non teño dereito nin a donde caer morto. Se tan inxustos son os seus xefes que vaian a montarlles o numerito na porta das súas casas e non me fagan a min chegar tarde a recoller á miña filla nin a ter que gastar máis gasoil dando mil rodeos ou arriscarme a apandar con multas por ir ás presas porque os "iluminados" dos cabecillas sindicais (que por certo, non irán ó paro) deciden arengar ás masas no seu propio afán de protagonismo. Graciñas por pensar un pouco nos demais. Xurxo Fernández Alonso DNI: 02531923Z (podes mandar isto adxunto tamén, non debo ser o único que está fartiño) LOITADE POLOS VOSOS DEREITOS SEN PRIVAR ÓS DEMAIS DOS SEUS, GRACIÑAS!

lunes 1 de junio de 2009

Sereas na bruma

A bruma fóra é máis mesta cá nunca. A cada pouco brúan as sirenas dos barcos na ría. A través das grandes ventás do apartamento apenas se distinguen as luces das farolas. Foi un día de calor este primeiro de xuño pero a medida que avanzou a tarde o neboeiro foi entrando implacable e a noite quedou fresca. O brúar das sirenas asemellan monstros mariños. Están aí fóra arrodeados de auga que nin se quera poden ver. Non sei se están a desprazarse moi amodo ou se están fondeados, agardando que mañá haxa mellor visión, e simplemente avisan para que outros monstros non os aborden. Algo ten esa borraxeira que me incita a escribir. Unha semana máis e terei 38.

Recapitulemos: varón, parado, pai solteiro sen compromiso (a día de hoxe) e cunha filla pequena cuxa custodia ten a nai.

Teño que decir que aí fóra están as sirenas pero tamén as sereas. E menos mal.

martes 17 de marzo de 2009

Conste que non fumo

Agora mesmo estou aquí sentado diante da pantalla do portátil e nin se quera sei que vou escribir.



Teño cousas que dicir pero... penso que a miña preguiza me dificulta escribir. Se as escribise sería mellor para min. Disque, cando tes problemas, é bo contalos porque deste xeito tes que ordealos na túa mente e darlles nomes. Tes que tentar explicarte para que o teu interlocutor poida facerse unha idea do que lle estás a falar. Así podes conseguir entender mellor os teus propios problemas.



Ademais, cando lle contas os teus problemas á xente tamén corres o risco de que che conten os seus, co cal, decátaste de que todo o mundo ten os seus problemas. Os Mono Sapiens somos así. Todos temos problemas. De feito, necesitámolos, ou iso parece, a xulgar por como nos empeñamos en telos.



O maior problema, é cando tes un problema que tes claro que non necesitas. Ou, polo menos, iso pensas. Poida que a Vida, ou Deus, ou o Demo, ou o que Sexa... pense que si os necesitas. E por iso chos proporciona. Como unha máquina expendedora:



"Su problema, gracias"

domingo 1 de marzo de 2009

Os últimos serán os primeiros

Penso que é na Biblia, (o maior best seller de tódolos tempos), donde pon que "os últimos serán os primeiros".

Polo menos, no meu sorteo foi así. Gañou o número 9 (correspondente a Senda).

Por favor, ponte en contacto comigo: quenindiola@hotmail.com para que arranxemos o tema.

Noraboa!

domingo 22 de febrero de 2009

Sorteo entre blogueiros

Seguindo a invitación de Chousa de Alcandra eu tamén sortearei algo da bisbarra que me corresponde censualmente. O concello co clima máis guai de Galicia: Señoras e señores...

O Rosal!

Aquí hai de todo e de moi boa calidade pero supoño que o máis típico, ademais dos mirabeles, sollas, lampreas, meixón, percebes (Si, querido lector, o concello do Rosal está bañado polo pai Miño pero tamén polo Océano Atlántico), tomates, cilantro, etc. é o viño. Así que...

...Quenindiola sortea viño do Rosal.